اَلَّذین َ امَنـــوا اَشَـــدَّ حُبـــا" لِلّه(زنده یاد عاشق محمد رضااغاسی)
از ذکر علـــی مدد گرفتیـــم آن چیز که می شود گرفتیم
در بوته ی آزمایش عشــــق
ازنمره ی بیست صدگرفتیم
محکوم به حبس عشق گشتیم حکــــم ازلـــی ابد گرفتیـــم
دیدیم که رایت علی سبز
معجون هدایت علی سبز
در چمــبر آسمــــــان آبی
خورشید ولایت علی سبز
از باده ی حق سیاه مستیم
اما ز حمــــایت علـــی سبز
شیرین شکایت علــــی زرد
فرهــاد حکایت علـــی سبز
دستان شهادت علی سرخ
لبخند رضایت علـــــی سبز
در نامه ی ما سیـــاه رویان
امضای عنایت علـــی سبز
یا علی در بند دنیا نیستیم
بنده ی لبخند دنیا نیستیم
بنده ی آنم که لطفش دائـــم است
با من وبی من به ذاتش قائم است
دائـــم الوصلیـــــم اما بی خبــــــر
درپی اصلیــــم اما بی خبـــــــــر
گفت پیغمبر که ادخال سرور فی قلــوب المؤمنین اما بنور
نـــور یعنی انتشـــار روشنی تا بســاط ظلم را بر هم زنی
هر که از سر سرور آگاه شد عشقبــــازان را چراغ راه شد
جاده ی حیرت بســی پرپیچ بود
لطف ساقی بود وباقی هیچ بود
مکـــه زیر سایه ی خنّـــاس بود
شیعــه دربنــد بنی العباس بود
حضرت صـــادق اگر ساقی نبود
یک نشان ازشیعگی باقی نبود
فقه شمشیر امام صادق است
هرکه بی شمشیرشدنالایق است
فای فیض وقــاف قرب های هو
می دهد بر اهـــل تقـــــوا آبرو
گرچه تعلیمات مردم واجب است
تزکیه قبـل ازتعلم واجب است
تربیت یعنی که خودرا ساختن
بعد از آن بر دیگــــران پرداختن
یک مسلمان آن زمان کامل شود
که علــوم وحی را عامل شود
نص قــــرآن مبین جز وحــی نیست
آیه ای خالی ازامـــرونهـــی نیست
با چـــــراغ وحــــــی بنگــــــر راه را
تا ببینـــی هـــــر قـــــــــدم الله راه
گر مسلمـــــانی سر تسلیـــم کو؟
سجده ای همسنگ ابراهیـــم کو؟
ساقی سرمست ما دیوانه نیست
سرگذشت انبیا افســـــانه نیست
آنچه در دستور کار انبیـــاست جنگ با مکر وفریب اغنیـاست
چیست در انجیل وتورات وزبور آیه های نور وتسلیم وحضــور
جمله ی ادیان زیک دین بیش نیست
جز الـوهیت رهــــی در پیش نیست
خانقـــاه و مسجــد ودیـر وکنشــــت
هرکه رادیدم به دل بت می سرشت
لیک در بتخــــــــانه دیــــدم بی عدد
هرصنــم ســـرگــرم ذکــر یا صمــــد
یا صمـــد یعنی که مــا را بشکنیــد
پیکــــر مــــــــا را در آتش افکنیـــــد
گر سبک بودیم در آتش چو دود
می توان تا مبداء خود پر گشود
ای خـــدا ای مبداء و میعــاد ما
دست بگشا بهراستمــــداد ما
ما اسیر دست قومی جاهلیم
گرچه ازچوبیم واز سنگ وگلیم
ای هزاران شعله در تیغت نهان
خیــــــز و ما را از منیت وارهان
ای خـــدا ای مـــرجع کل امـور
بازگـــردان ده شبــم در طورنور
در شب اول وضو از خــون کنم
خبث را از جـان خود بیرون کنم
ســرد هــم تکبیر تکبیر جنــون
گویمــت انا الیــک الــراجـعــون
خانه ات آبــاد ویـــرانـــم مکـن
عاقبت از گـوشــه گیرانم مکن
وای اگر یک دم فراموشم کنی
از بیان فقــه خامـــــوشم کنی
ما قلــم هاییـــم در دست ولی
کز لب مـا می چکــد ذکر علی
ذکر مولایم علی اعجـــــاز کرد
عقده ها را از زبانــم باز کـــرد
نام او سرحلقه ی ذکرمنست
کز فـــروغ او زبانـم روشن است
گر نباشد جـذبه روشـن نیستم
این که غوغــا میکند من نیستم
من چو مجنونم که درلیلای خود
نیستم در هستی مــولای خود
ذکـر حق دل را تصلّا می دهــد
آه مجنــون بوی لیلا می دهـد
جان مجنون قصــد لیلایی مکن
جان یوسف را زلیـــخایی مکن
ماشــوق وصـــال یار داریم هنوز