ای شهیدان!
ای تلاطم ماندگار در دنیای سرد سکوت!
ای جزایر شقایق در وادی گرم کوشک!
ای بانیان رهایی در دشت های سرخ عبور!
ای نیزارهای بلند وسربرافراشته در لابلای شرجی هورا!
بخوبی واقفیم وبر گناه بی توجهی خود اعتراف می کنیم که ما بعد از شما هیچ نکردیم ؛نه ملتهب شدیم ونه بیقرار!دلهای لرزانمان را چون بید مجنون به دست بادهای مسموم فراموشی سپردیم.ارزش هایمان را از عرش پایین آوردیم؛وصیت نامه هایتان خاک خورد وپلاک های وجودتان زنگار زد وبه بی اهمیتی اهمیت دادیم.
ای شکوفه های عاشق!کسی دیگر سراغ چفیه هاتان نرفت؛کسی دیگر پیشانی بندهایتان را نبوسید؛كسي ديگر سراغ از زخم هايتان نگرفت؛کسی نمی گوید چرا حاج حسین خرازی؛سی وپنج ترکش در بدن داشت و فاقد یک دست بود وبعد از هفت سال دربدری روبروی افتاب شلمچه مسکن گزید؛کسی نمی گوید چرا مهدی باکری وهزاران گمنام دیگر بی مزارندوکسی نمی گوید.........شرمنده ی مولایشان حسین (ع) نباشند !
ماشــوق وصـــال یار داریم هنوز