بر فراز بلنداي قله ي هستي ؛ تنها يك نور مي درخشد

و آن عشق است .عشق مبدأ هستي ؛عشق به بي نهايت؛وعشق به نهايت زيبايي ها .

چه زيبا مي سرايد

 آنجا كه ترانه ي تشويق وتمجيد خويش را

 بر گستره ي بي انتهاي عشق جاري مي سازدكه

 "تَبارَكَ الله أحسَنَ الخالقين"

و من عاشق اويم كه عاشق من است .

الفاظ در بيان تقصير خدمت دارندكه من در كنار مخلوقات ديگر

چگونه مي توانم بدون عشق به او شخصيتي متين وزيبا بيابم.

باصلابت وپايدار در سختي ها باشم.

استوار و وفادار به عهد و پيماني كه در ازل با او بسته ام؛

تنها او را فرياد مي زنم وتنها از او ياري مي جويم ؛

دور از هر ترديد و ريايي كنار هم قطاران عشق

 صادقانه تر برگرد وجودش طواف مي نمايم .

چگونه مي توانم متظاهر در عمل بوده واز هستي بي انتها شرمگين مباشم؟!!

   هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند

هر كه اين كار ندانست در انكــــار بماند

...شهيد مظهر عشق الهي؛غرق در معشوق خويش

چگونه مي تواند به علقه هاي خاكي بماند وبه او نيز برسد ؟!

اگر در كنار ديگران شهيد ايثار ؛ گذشت ؛ وفداكاري ؛ تواضع باشم

 آيا گواهي زنده بر عشق نخواهم بود ؟ !

اگر همسايه ام را دوست بدارم ؛ براي منافع او ارزش قائل شوم 

ايا شهيدي زنده نيستم؟! كه خدا خشنود است

وچه پاداشي بهتر از فضل وخشنودي وي كه :

"وَ رِضوان‘ مٍن الله أكبَـــر"

                                                      دلنوشته اي از حقير